Wat ik écht niet wil?

Een tijdje geleden kwam er een meisje binnen voor de eerste keer. Ze keek me niet aan, moeder zei nog dat het netjes zou zijn als ze dit zou doen, waarop ik zei dat dit echt niet nodig is! "Laat haar maar even sfeer proeven!"

Ik ging wat te drinken halen zodat zij even de tijd heeft om rustig rond te kijken en te "aarden" hier. Toen ik terugkwam keek ze zelfs een beetje boos. Ik besefte me meteen dat ik "aan de bak" moest!

Ik begon dus niet met vragen wat ik voor haar kon betekenen maar ik vroeg haar wat ze van mijn werkkamer vond. "Mooi." Zei ze. "Fijn dat je het mooi vindt, zijn er dingen die je in het bijzonder mooi vindt?" "Ja, die fotolijst met I love fouten, fouten zijn het bewijs dat je probeert!" "Ja die staat er ook niet voor niks" leg ik haar uit. "Ik geloof namelijk dat als je iets probeert dat je er altijd iets van leert, of het nu een goede of een slechte les is geweest!" Ze kijkt naar de grond en gauw genoeg kijkt ze me aan en zegt ze "Ik heb hier helemaal geen zin in! Ik wil gewoon thuis zijn en afspreken met vriendinnen!" Ik begrijp haar helemaal. Dus stel ik voor om dan maar snel te gaan beginnen zodat je ook weer snel naar huis kunt! Daar stemt ze mee in.

Ik begrijp dit meisje goed, ik ben niet de eerste die haar mag helpen. Ze heeft al een paar trajecten achter de rug en is daar een beetje "therapiemoe" van geworden. Ze vraagt zich waarschijnlijk af wat ze hier weer moet komen doen! Omdat ik van tevoren al een gesprek heb gehad met haar moeder besluit ik dan ook maar om niet te vragen naar haar hulpvraag, misschien komt ie straks als we bezig zijn. 

Ik begin met de leerstijltest en daar gebeurde het volgende..... 

Terwijl haar ogen omhoog kijken en antwoord geeft op mijn vragen leg ik haar uit wat haar leerstijl is. "Wist jij dat er mensen zijn die woordjes zien i.p.v. plaatjes?" "Nee" zei ze. "Gek hé?" Ze kon zich er niks bij voorstellen. "Ik ook niet" ik zie ook plaatjes namelijk en vroeger voelde ik me altijd anders dan anderen. "Hoezo" vroeg ze. "Nou ik was bijvoorbeeld niet goed in rekenen, ik kon me maar moeilijk concentreren en ik voelde gewoon anders dan anderen. Dat was wat ik dacht en voelde omdat ik niemand zag die hetzelfde reageerde op dingen. Óf ik was kei blij of kei chagrijnig, iets daartussenin bestond niet!" 

Ze kijkt me aan en zegt dat zij precies hetzelfde heeft. Dit schept een band! "Ja ik ben super creatief maar dat telt niet, rekenen is veel belangrijker!" Ik vul haar aan "wordt belangrijker gevonden! Maar als het voor jou belangrijk is dan moeten we daar toch iets mee doen?" "Hoe dan?" Vraagt ze. "Nou bijvoorbeeld door veel te tekenen. Teken je graag?" er verschijnt een lach op haar gezicht. "Ja dat doe ik het allerliefste!" "Nou dan gaan we dit gebruiken!"