Spiegelen

"Wat is er toch mama?"

"Niks!" antwoord ik. 

"Ja maar ik zie dat toch aan jou! "

Ik kijk hem aan en vraag me af wat hij dan aan me ziet. Straal ik onrust uit? Lijk ik afwezig?

Iedere woensdag plan ik mezelf vrij om er voor mijn kids te zijn. Helpen met huiswerk of gewoon lekker thuis zijn. Deze dag ben ik er voor hun. Andere dagen ook hoor, maar dan ben ik ook aan het werk. Op woensdag ben ik "gewoon Corine". 

Herken je dit? Je kind vraagt je ineens wat er aan de hand is of wordt ineens onrustig. Je vraagt je af wat er toch met hem of haar aan de hand is. Je probeert het gedrag te verklaren maar je kunt geen reden vinden. 

Dit gedrag herhaalt zich. Druk zijn, onrustig, niet kunnen slapen. Het zijn enkele voorbeelden maar heb je dit wel eens van de andere kant kunnen en durven bekijken?

Sinds ik geleerd heb wat het gedrag van mijn kinderen over mij als moeder/ persoon zegt ben ik mijn kinderen heel anders gaan bekijken.

Ik heb mezelf aangeleerd dat het huis bijvoorbeeld netjes moet zijn, dat ik er leuk uit wil zien, vroeger werd me geleerd dat ik "vooral normaal moest doen want dan deed ik al gek genoeg." Ik heb me gevormd tot wat ik nu ben. En mijn ouders hadden/hebben hier nog steeds een grote rol in. 

Mijn kinderen denken hier echter anders over. Zij willen me laten zien dat ik mezelf mag zijn. Stellen me middels hun gedrag vragen. Waarom wil je zo graag aardig gevonden worden? Voor wie wil je er zo leuk uitzien? Voor wie moet ons huis er tiptop uitzien? 

Hoe ze dat doen? Door deze dingen juist niet te doen! Het interesseert hen weinig dat er kleren op hun bureau liggen, dat ze een keer zonder gel in de haren naar school gaan.